Η αισθητική της αποστείρωσης
Το πρόβλημα των σύγχρονων city builders δεν εντοπίζεται μόνο στον αλγόριθμο της προσομοίωσης, αλλά στην οπτική τους γλώσσα. Η τάση για «νευρωτική καθαριότητα» (neurotic cleanliness) καθιστά τις πόλεις μας να μοιάζουν με αρχιτεκτονικές μακέτες παρά με πραγματικά αστικά περιβάλλοντα. Η έλλειψη τυχαίων ατελειών —όπως οι ρωγμές στο οδόστρωμα, η σκουριά ή η ακατάστατη βλάστηση— αφαιρεί την αίσθηση του «τόπου» που αφηγείται μια ιστορία.
Η ανάγκη για οργανική πολυπλοκότητα
Οι πόλεις στον πραγματικό κόσμο χαρακτηρίζονται από μια συνεχή πάλη μεταξύ της ανθρώπινης παρέμβασης και της φύσης. Στο Cities: Skylines 2, η μετάβαση μεταξύ πεζοδρομίου, κτιρίου και πρασίνου είναι υπερβολικά αυστηρή. Η εισαγωγή procedural λεπτομερειών, όπως τα καλώδια ρεύματος, τα σκαλοπάτια σε υψομετρικές διαφορές και τα σημάδια φθοράς, θα μπορούσε να προσδώσει τον απαραίτητο ρεαλισμό χωρίς να απαιτείται από τον παίκτη να ξοδέψει δεκάδες ώρες σε χειροκίνητο detailing.
Visual feedback ως εργαλείο gameplay
Ένα κρίσιμο σημείο που παραβλέπεται είναι η χρήση της αισθητικής ως μέσο πληροφόρησης. Όταν μια περιοχή υποβαθμίζεται, ο παίκτης θα έπρεπε να το «βλέπει» στο περιβάλλον —σε εγκαταλελειμμένα κτίρια ή φθαρμένες προσόψεις— αντί να βασίζεται αποκλειστικά σε πίνακες στατιστικών. Η ενσωμάτωση τέτοιων στοιχείων δεν είναι απλώς θέμα αισθητικής, αλλά μια ουσιαστική βελτίωση του user experience και της διαλειτουργικότητας (interoperability) μεταξύ των συστημάτων του παιχνιδιού και της οπτικής αντίληψης του παίκτη.