Η αντοχή του νόμου του Brooks στις νέες τεχνολογίες
Ο νόμος του Brooks, διατυπωμένος το 1975 από τον Frederick P. Brooks Jr. στο βιβλίο του «The Mythical Man-Month», ορίζει ότι η προσθήκη ανθρώπινου δυναμικού σε ένα έργο λογισμικού που καθυστερεί το κάνει απλώς να καθυστερήσει περισσότερο. Με την επέλαση των LLM και των αυτόνομου τύπου agents, θα υπέθετε κανείς ότι αυτός ο κανόνας παύει να ισχύει. Οι παραδοσιακοί περιορισμοί, όπως ο χρόνος εκπαίδευσης και οι ατελείωτες συναντήσεις, εξαφανίζονται στιγμιαία.
Η μετάλλαξη του overhead και το πρόβλημα της ενορχήστρωσης
Ωστόσο, η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι ο νόμος δεν εξαφανίζεται, αλλά απλώς μεταλλάσσεται. Το γνωστό πρόβλημα όπου εννέα agents δεν μπορούν να ολοκληρώσουν μια σειριακή εργασία σε κλάσμα του χρόνου παραμένει ενεργό. Το overhead απλώς αλλάζει φύση: αντί για τη διαχείριση ανθρώπων, καλούμαστε να διαχειριστούμε agents. Χωρίς αυστηρή ενορχήστρωση (orchestration), πολλαπλά agents που δρουν αυτόνομα σε ένα codebase μπορούν εύκολα να αλληλοϋπονομευτούν και να ξαναγράψουν ο ένας τη δουλειά του άλλου σε έναν αέναο κύκλο ασυνεννοησίας.
Ο νέος κανόνας για την ανάπτυξη λογισμικού
Σε τελική ανάλυση, ο ρόλος του μηχανικού εξελίσσεται. Κάποιος πρέπει να ορίσει με ακρίβεια τι σημαίνει «ολοκληρωμένο» (done), να αξιολογήσει τον κώδικα για πιθανές ψευδαισθήσεις (hallucinations) και να συνθέσει τα επιμέρους κομμάτια. Μια επικαιροποιημένη εκδοχή του νόμου για την εποχή των AI συστημάτων συνοψίζεται στο εξής: η προσθήκη agents σε ένα project με ασαφείς απαιτήσεις απλώς οδηγεί στη λάθος λύση με μεγαλύτερη ταχύτητα.