Εισαγωγή και Κεντρική Ιδέα
Η υπόθεση του monoelectron universe, που προτάθηκε από τον físico John Wheeler το 1940, υποστηρίζει ότι το Σύμπαν περιέχει μόνο ένα ηλεκτρόνιο. Αυτό το ηλεκτρόνιο διασχίζει τον χρόνο-χώρο σε μια πολύπλοκα, συνδεδεμένη γραμμή κόσμου. Κάθε στιγμή που κοπεί αυτή η γραμή με ένα επίπεδο χρόνου φαίνεται ως ένα ηλεκτρόνιο ή un pósitrνιο, ανάλογα με την κατεύθυνση της γραμμής.
Ιστορικό και Συνεισφορά του Wheeler και Feynman
Wheeler compartió την ιδέα με τον Richard Feynman μέσω τηλεφώνου, υποθέτοντας ότι η ταυτότητα του φορτίου και της μάζας των ηλεκτρονίων οφείλεται στο ότι είναι όλα το ίδιο σωματιδίο. Feynman, αν και δεν αποδέχθηκε πλήρως την υπόθεση, έλαβε την ερμηνεία του pósitrνίου ως ηλεκτρονίου που κινείται προς το παρελθόν και την ενσωμάτωσε στην Doctrina του "The Theory of Positrons" του 1949.
Προβλήματα και Σχολιασμοί
Η κύρια κριτική είναι η παρατηρούμενη υπερβολία ηλεκτρονίων σε σχέση με τα pósitrνία. Wheeler πρότεινε ότι τα "λείποντα" pósitrνία μπορεί να είναι κρυμμένα μέσα nei protons, αλλά αυτή η εξήγηση δεν βρήκε experimental υποστήριξη. Επομένως, η υπόθεση παραμένει περισσότερο ένα φιλοσοφικό σκέψιμο από μια έγκυρη φυσική θεωρία.
Ερμηνεία του Αντιφωτίου και Σύγχρονη Προσέγγιση
Η ιδέα ότι τα αντισωματιδία μπορούν να περιγραφούν ως σωματιδία που κινούνται αντίστροφα στον χρόνο επηρέασε την ανάπτυξη της τεχνικής των γραμμών κόσμου στην κβαντική ηλεκτροδυναμική (QED). Σήμερα, αυτή η ερμηνεία χρησιμοποιείται ως χρήσιμος μαθηματικός τρόπος για την ανάλυση διαδικασιών δημιουργίας και εξαλείψεως, χωρίς να υποείται η ύπαρξη ενός πραγματικού monoelectron universe.