Η αρχιτεκτονική του ρυθμιστικού κενού
Το καθεστώς Threshold of Regulation (TOR) σχεδιάστηκε αρχικά για να διευκολύνει τη χρήση ουσιών σε υλικά που έρχονται σε επαφή με τρόφιμα, υπό την προϋπόθεση ότι δεν είναι καρκινογόνες και η παρουσία τους είναι κάτω από το όριο των 0.5 ppb. Η νέα πρόταση του FDA μετατοπίζει αυτό το όριο από την παθητική επαφή στην ενεργή προσθήκη συστατικών, επιτρέποντας τη χρήση χημικών σε επεξεργασμένα τρόφιμα χωρίς ανεξάρτητη αξιολόγηση ασφαλείας.
Το πρόβλημα της επιστημονικής τεκμηρίωσης
Το κεντρικό σημείο συμφόρησης (bottleneck) στην τρέχουσα προσέγγιση είναι η εμμονή σε ποσοτικά όρια που δεν λαμβάνουν υπόψη τη βιολογική δραστικότητα. Ουσίες όπως το υπερχλωρικό άλας (perchlorate) αποδεικνύουν ότι ακόμη και σε χαμηλές συγκεντρώσεις, η επίδραση στο ενδοκρινικό σύστημα και την ανάπτυξη του εγκεφάλου είναι κρίσιμη. Η αποτυχία του FDA να ενσωματώσει δεδομένα για ενδοκρινικούς διαταράκτες στις μελέτες του καθιστά το μοντέλο κινδύνου επιστημονικά ελλιπές.
Διαφάνεια και ρυθμιστική στρατηγική
Η πρόσφατη επικοινωνιακή στρατηγική γύρω από το καθεστώς Generally Recognized as Safe (GRAS) δημιούργησε μια ψευδαίσθηση ασφάλειας. Ενώ η διοίκηση διακήρυξε το κλείσιμο των κενών στο GRAS, η ταυτόχρονη και αθόρυβη επέκταση του TOR ακυρώνει στην πράξη κάθε προσπάθεια ουσιαστικής εποπτείας. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η έλλειψη διαφάνειας για τον καταναλωτή, σε συνδυασμό με την απουσία ελέγχου για τη συσσωρευτική τοξικότητα, θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία, καθώς οι εταιρείες αποκτούν τη δυνατότητα να αυτο-πιστοποιούν την ασφάλεια των προϊόντων τους.