Η στρατηγική σημασία του SR-71 ως testbed
Η επιστροφή του SR-71 Blackbird στο προσκήνιο δεν αποτελεί νοσταλγική κίνηση, αλλά μια ορθολογική επιλογή για την κάλυψη του κενού στις δοκιμές υψηλών ταχυτήτων. Ενώ η υπολογιστική ρευστοδυναμική (Computational Fluid Dynamics - CFD) επιτρέπει την ακριβή μοντελοποίηση της εξωτερικής αεροδυναμικής, η ενσωμάτωση ενός κινητήρα σε ένα αεροσκάφος που επιχειρεί σε ταχύτητες Mach 3+ απαιτεί δεδομένα από πραγματικές συνθήκες πτήσης. Το Blackbird προσφέρει το μοναδικό περιβάλλον για τη δοκιμή συστημάτων πρόωσης μεγάλης κλίμακας που δεν μπορούν να υποστηριχθούν από σύγχρονα, μικρότερα μη επανδρωμένα συστήματα.
Τεχνικές προκλήσεις και αποκατάσταση συστημάτων
Μετά από 27 χρόνια αδράνειας, η επαναφορά του Tail 844 απαιτεί εξονυχιστικό έλεγχο της ακεραιότητας των υλικών. Οι κύριες ανησυχίες των μηχανικών εστιάζονται στα ελαστομερή (elastomerics), τις καλωδιώσεις και τους συνδέσμους, οι οποίοι είναι επιρρεπείς σε οξείδωση και φθορά. Η διαδικασία «power-on testing» αποτελεί το πρώτο κρίσιμο βήμα για την αξιολόγηση της κατάστασης των ηλεκτρονικών συστημάτων, πριν επιχειρηθεί οποιαδήποτε προσπάθεια ενεργοποίησης των υποσυστημάτων του αεροσκάφους.
Πρόωση και καύσιμα: Το ζήτημα του JP-7
Ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια είναι η έλλειψη του ειδικού καυσίμου JP-7, το οποίο είχε αποθηκευτεί σε τεράστιες ποσότητες κατά τη δεκαετία του '90 αλλά πλέον δεν είναι διαθέσιμο. Ωστόσο, οι ενδείξεις δείχνουν ότι η NASA βρίσκεται σε διαβουλεύσεις για την ανάπτυξη ενός υποκατάστατου (surrogate fuel). Παράλληλα, η πιθανή μη λειτουργική κατάσταση των αρχικών κινητήρων J58 καθιστά επιβεβλημένη την ενσωμάτωση σύγχρονων, ψηφιακά ελεγχόμενων κινητήρων υψηλής παράκαμψης (high-bypass), οι οποίοι θα μπορούσαν να επαναπροσδιορίσουν τις δυνατότητες του αεροσκάφους στο καθεστώς Mach 2 έως Mach 4.